Je was erbij > Overzicht

Studeireis naar Ghana - 08/05/2010

Kobe Chielens van het Sint-Janscollege te Poperinge was in België de winnaar van de Development Youth Prize (de prijsuitreiking vond in oktober 2009 in Stockholm plaats).

De prijs: een studiereis naar Ghana, voor 1 leerling met zijn leerkracht in elk Europees land - http://www.dyp2008.org/ww/nl/pub/dyp2008/news/interviews/ghana_trip.htm

Bezoek aan AGREDS

De computerklas in Labone Senior High School

De Europese winnaars in Ghana

Elmina Castle

Uitwisselen van ervaringen

Rechts Ria De Wilde, de begeleidende leerkracht

Rondleiding in de school

Speeddaten met Ghanese leerlingen

Extra foto's kun je vinden op de website van de school.

Deze studiereis is doorgegaan van 3 tot 8 mei 2010. Zowel Kobe als Ria De Wilde, zijn begeleidende leerkracht, hebben hun ervaringen neergeschreven.

Speeddaten met Ghanese leerlingen in een school in Accra.

Ghana - gelegen in West-Afrika, aan de Golf van Guinee, tussen Ivoorkust en Togo.

Na 6u vliegen komen we aan in Accra, de hoofdstad van Ghana, en overvalt ons de tropische warmte. Het is nog maar 18u maar het is er al donker. Onmiddellijk zijn er bereidwillige Ghanezen die in ruil voor wat cedi onze valiezen naar de bus brengen.

Deze studiereis wordt georganiseerd door de Europese Commissie voor Ontwikkelingssamenwerking naar aanleiding van de wedstrijd Development Youth Prize. In elk Europees land is er een winnaar die met zijn leerkracht mee op studietrip kan. De winnaar in België: Kobe Chielens uit het Sint-Janscollege te Poperinge met zijn filmpje 'Europe can help'. Zijn leerkracht: Ria De Wilde.

Het Europese gezelschap verblijft slechts 4 dagen in Ghana. In die enkele dagen tijd maken wij kennis met enkele belangrijke aspecten van dit Afrikaanse land.

In de Artists Alliance Gallery in Accra krijgen wij traditionele en hedendaagse Ghanese kunstwerken te zien. Indrukwekkend! We kunnen er in een rustige sfeer genieten van wat er allemaal tentoongesteld wordt, dit is in schril contrast met de Craft Market waar we achteraf naartoe gaan. Er heerst een drukte van jewelste en men doet er alles voor om ons toch maar iets te kunnen verkopen. Je moet er onderhandelen over de prijs, sommigen onder ons betalen er zeker te veel voor hun souvenirs. De groep blanke Europeanen heeft er heel wat bekijks, Ghanese mannen dromen onmiddellijk van een toekomst in Europa. De enige plaats waar het wat rustiger is, is een terrasje aan het begin van de markt. Maar ook daar komen Ghanese mannen en vrouwen hun waren aanprijzen: voedingswaren die ze op hun hoofd dragen, maskers en beeldjes, armbanden en voetbaltruitjes in de Ghanese kleuren: groen - geel - rood. We zien ze achteraf ook langs de kant van de weg, elk heeft zo zijn eigen handeltje opgezet.

Tussen 1500 en 1800 werden van uit Ghana miljoenen slaven verscheept naar de Amerikaanse plantages. Elmina Castle, op 155 km ten westen van Accra en zo een 4u rijden met de bus, was het centrum van deze slavenhandel. Wij bezoeken de resten van deze verschrikkelijke geschiedenis. En opnieuw worden we in de buurt van het fort aangeklampt door jonge Ghanezen, ditmaal voor sponsoring van hun voetbaltenue op school. Op de terugweg naar Accra bezoeken we Assin Manso. Het is de plaats waar de slaven een laatste bad mochten nemen voor ze opgesloten werden in de forten van Elmina of Cape Coast. We kunnen er een kijkje nemen in de plaatselijke school maar het is vakantie en de lokalen zijn leeg. We krijgen er ook uitleg over het "EU Small Towns Water and Sanitation Project in the Central and Western Regions". Assin Manso is één van de veertig dorpen waar men de toegang tot veilig water en sanitair wil verbeteren, op een duurzame manier. Europa financiert dit project, helpt het systeem in te voeren in de verschillende dorpen en verzorgt opleidingen voor de plaatselijke bevolking waardoor ze op relatief korte termijn zelf verantwoordelijk worden. Op 7 april 2010 vond de overdracht in Assin Manso plaats en sedertien is het systeem operationeel.

De Europese leerlingen en leerkrachten zijn heel erg geïnteresseerd in het onderwijs in Ghana. Het bezoek aan verschillende scholen in Accra is dan ook één van de hoogtepunten van deze studiereis. We rijden door een sloppenwijk om de eerste school 'The Assemblies of God Relief and Development Services' (AGREDS) te kunnen bereiken. Er is een afdeling waar jongeren gered worden van kinderarbeid en een opleiding kunnen genieten. Na één jaar kunnen zij een eigen zaak opstarten als kapster, naaister, kok of kunnen ze stoffen bewerken. Daarnaast is er nog een lagere school en een kleuterschooltje. De kinderen zijn razend enthousiast over ons bezoek! We mogen de lesjes bijwonen, ze leren er net zoals bij ons schrijven, knutselen, zingen, dansen, ... Aan de muren hangen enkele raadgevingen voor de leerkrachten zoals 'Bereid uw les de dag voordien voor', 'Geef de leerlingen voldoende creatieve opdrachten', ...

In de namiddag bezoeken we een grote secundaire school, de Labone Senior High School. Aangezien Engels de voertaal is in Ghana is het heel gemakkelijk om met de leerlingen contact te hebben. Ze verwelkomen ons en geven ons een rondleiding in de school. Er is een groot internaat en er is één computerklas. Bijna alle leerlingen zitten er op Facebook of op een website die over voetbal gaat. En daarna is het speeddaten geblazen: de Europese leerlingen zitten op één rij, de Ghanese leerlingen op een andere rij er recht tegenover en ze krijgen enkele minuten om met elkaar kennis te maken. Na het signaal moet iedereen doorschuiven. Heel leuk om vlug iets over elkaar te weten te komen.

Met een hoofd vol nieuwe impressies vliegen we op donderdagnacht terug naar Schiphol. Van uit de trein naar Brussel nemen onze Europese collega's foto's van het vlakke land. In Brussel houden we de herinnering aan Afrika nog even vast in het Ethiopisch restaurant 'Kokob'. Op zaterdag krijgen we de gelegenheid het Berlaymont gebouw te bezoeken, maar Poperinge roept: Open Dag in het college en optreden En Avant voor Kobe! De warme kleuren van het zwarte Afrika zullen echter voor altijd blijven nazinderen. Het was een onvergetelijke ervaring!

Ria De Wilde

---------------------

Development Youth Prize Ghana

Door mijn filmpje 'Europe can help' won ik in oktober een ongelooflijke prijs: een reis naar Ghana. Voor mij was de uitreiking in Stockholm al een enorme ervaring. Ik wist dus niet zo goed wat mij te wachten stond in Ghana.

Op maandag 3 mei was ik volledig klaar om voor het eerst buiten de grenzen van het vertrouwde Europa te treden en een kort maar onvergetelijk avontuur tegemoet te...vliegen.

Al de jongeren van Europa kwamen samen in Amsterdam om dan te trekken naar Ghana. Het was een blij weerzien, maar toch was iedereen nog wat onwennig. Tja, het is natuurlijk geen gewone reis, je bent alleen met je leerkracht en je bent nieuwsgierig hoe alles zal verlopen met je leeftijdsgenoten die week in Afrika.

Na een - voor mij toch - vrij lange vlucht, mochten we één voor één voet op Afrikaanse bodem zetten. Bij dat moment heb ik niet echt stil gestaan, want ik werd overvallen door een ander gevoel. Toen ik uit het vliegtuig stapte, kwam er een warmtegolf over me heen en was ik in één slag kletsnat. Het was al donker en toch was het er zo warm, maar vooral aan de vochtigheid zou ik de hele week moeten wennen. Toen besefte ik ook dat ik die drie truien en die jas in mijn valies zou mogen laten.

Als je voor het eerst in Afrika bent, kijk je echt je ogen uit op alles. Toen we op de bus zaten op weg naar het hotel kregen mijn ogen echt een teveel aan informatie. Wat me opviel was dat iedereen echt op straat leeft, het was er donker en toch bruiste de stad. Het verkeer in Accra, de hoofdstad van Ghana en ook onze verblijfplaats, is een werkelijke soep. We waren nog maar net vertrokken of we botsten al bijna op een auto. Ik geef toe, in het begin schrok ik toch telkens, maar na 2 dagen kijk je daar echt niet meer van op, dan weet je gewoon dat het ieder voor zich is, in het verkeer dan toch... Van armoede merkte ik toen nog niet zo heel veel, de stap was dan ook niet zo groot om in het toch wel luxueuze hotel toe te komen. De volgende dagen zal ik dat telkens wel hebben. Als je een hele dag langs projecten, dorpjes, enfin: door de armoede rijdt, dan krijg je toch telkens weer een dubbel gevoel als je het hotel binnenkomt en je voeten onder tafel schuift om een lekker maal te verorberen.

Laat ik nu wat spreken over hetgeen waarvoor ik naar Afrika gestuurd werd: de Europese Unie vertegenwoordigen in hun missie tegen armoede. Via de Europese Unie kregen we de kans om enkele projecten te bezoeken die gesteund of opgericht werden door de EU. Voor ons, Europese jongeren, is het natuurlijk wel interessant om jongeren in Ghana van onze leeftijd te ontmoeten en te zien hoe zij het daar hebben, hoe zij leven. Het onderwijs is daar natuurlijk een zeer goed middel voor. We gingen naar een lagere school waar ze net vakantie hadden, maar dat belette ons niet om even een kijkje te nemen in de gebouwen. Het was wel even schrikken, want voor je het wist stond je in een 'klas': een klein gebouwtje zonder ruiten, volgepropt met bankjes op een aarden vloer en een bord dat zo hard was aangetast dat je er nauwelijks nog op kon schrijven. Een klein kindje kwam me trots zeggen dat dit haar klas was, het 3e leerjaar. Die hele namiddag bleef het kindje aan mijn hand bengelen en keek ze met grote ogen naar me. Ze stelde mij voor aan haar familie, die voor de hut het vuur probeerde aan te steken. Trots schepte ze wat op tegen haar broertjes en vrienden. Ik voelde me echt ongemakkelijk, gewoon om het feit dat ik -en niet alleen ik, maar de hele groep - bekeken werd als de rijke helden, die zij nu eens mochten aanraken. Sowieso kwamen er in dat dorp niet veel blanke mensen, maar wat voor hen vooral speciaal was, is dat het blanke jongeren zijn, die niet zo heel veel ouder zijn dan zij zelf, die ook net als zij op school zitten en leren.

De volgende dag bezochten we een lagere en een middelbare school. Voor mij was het bezoek aan de lagere school het mooiste moment van de hele reis in Afrika. We kwamen binnen in het gebouwtje en al die kindjes begonnen voor ons te zingen, met al hun enthousiasme. Ze begonnen te springen en te dansen. En wij, toeristen als we zijn, namen foto's en maakten filmpjes à volonté. Na het overweldigende welkomstritueel, mochten we op bezoek in de verschillende klassen. Overal werd geknutseld of leerden ze schrijven, maar vooral maakten die kinderen ongelooflijk veel plezier. Telkens als er een flash ging van een fotocamera stond heel de klas op zijn kop en begonnen ze te roepen en te springen. In een andere klas ging ik even tussen de kinderen zitten en hielp ik ze bij het knutselen van een waaier. Alle kindjes wilden geholpen worden en kwamen hun waaier tonen en wilden eigenlijk gewoon allemaal gefotografeerd worden. Wat mij, buiten al die vreugde van de kinderen opviel, is dat er enkel geknutseld wordt met papier waarop tekeningen en slogans staan over aids. Eerder die week hoorde ik al op een lezing van Kurt Cornelis, hoofd van de Delegatie van de Eu in Ghana, dat het probleem rond aids echt zit ingebakken bij de Ghanezen. Het was goed om dat dan in werkelijkheid te zien.

Na het afscheid en ontelbare high-fives uitgedeeld te hebben, trokken we naar de middelbare school. Nu kregen we echte leeftijdsgenoten te zien:17-jarige adolescenten in hun school in Accra. Wat mij meteen opviel bij het binnenrijden op de parking was dat dit zeker één van de rijkere scholen moest zijn. Klassen met een vloer en honderden studenten in uniform waren daar het bewijs van. Na het officiële bezoek met de directie kregen we de kans om de school te verkennen samen met de studenten die er leerden en op internaat zaten. In het begin waren de studenten wat onzeker en wat schuw om over hun school te praten, wat ik eigenlijk wel versta. Als er vreemde leerlingen bij ons op bezoek zouden komen, zou ik ook niet als eerste staan te springen om de lokalen en slaapzalen te tonen in het Sint-Janscollege. Eigenlijk zijn het net dezelfde mensen als wij, alleen wonen ze in een ander land.

Dit zeg ik niet zomaar om de wereldverbeteraar uit te hangen, ik heb het echt wel gevoeld toen we moesten speed-daten: een soort doorschuifsysteem waar je 3 minuten kon kennismaken met een student en dan moest doorschuiven naar de volgende. Daar heb ik gehoord dat zij net dezelfde passies en hobby's hebben, dat ze facebook en msn hebben, dat ze hetzelfde leren op school als bij ons. En zich net zo gedragen als wij, Europese pubers,...

Naast de projecten van Europese Unie mochten we ook letterlijk en figuurlijk proeven van de echte cultuur van Ghana. De eerste dag lieten ze ons los in een plaatselijke markt. Ze verwittigden ons vooraf dat ze wat opdringerig gingen zijn omdat wij blanken waren, maar dit oversteeg echt alle verwachtingen. Na mijn eerste stap in de markt werd ik getrokken van het ene standje naar het andere, overtuigde iedereen me van zijn producten en lieten me niet gaan voor ik wat kocht. Op een bepaald moment kwam ik er echt ongemakkelijk van omdat je voortdurend bekeken wordt als afzetmarkt. Toen je echt duidelijk maakte dat je niet van plan was iets te kopen, veranderden ze plots helemaal en kon je echt gaan praten met die mensen. Dat bracht me dan weer gedeeltelijk tot rust. Ik ben blij dat ik die markt eens heb meegemaakt, maar ik hoef het geen tweede keer mee te maken.

Op een van de weinige avonden trokken we de stad in en gingen we eten in een Afrikaans restaurant. Toen we uit de bus kwamen, werden we verwelkomd met djembés en gedans en gejoel. Dat was echt een schitterend moment, iedereen was direct weer wakker en ging breed lachend zitten op zijn stoel. We aten in open lucht, wat de sfeer nog zomerser en gemoedelijker maakte. Daarna kregen we een knap staaltje van traditionele Ghanese dans en muziek. Het is ongelooflijk hoeveel energie die mensen hebben. Een uur lang hebben zij staan springen en dansen en zingen en muziek zitten spelen. Ik vond dat echt geweldig. Een eerste klasse show! Het geeft zo'n grote meerwaarde aan je reis als je de ware cultuur kan zien. Als ik hier in België ooit nog een Afrikaans groepje zie spelen, zal dat nooit datzelfde gevoel geven als toen op dat moment. Dit alles werd dan nog eens aangevuld met de Afrikaanse keuken op zijn best. We konden er de hele avond lang proeven van alle specialiteiten. De een is al wat lekkerder dan de andere, maar sowieso was ook dit zeer verrijkend...

En na al deze mooie taferelen in Ghana kom je dan terug in het hotel. Maar daar houdt het niet op. Dan ben je er alleen met Europeanen, Europeanen onder elkaar. En wees maar zeker, ook dat vond ik echt een zeer toffe ervaring. Wie wilde, dronk nog iets in de bar en zo kwam je tot gesprekken. Interessante gesprekken over hun én jouw leven. Alle vooroordelen weg en gewoon puur plezier maken met mensen vanuit heel Europa. Ook dat vergeet ik nooit...

Ik kan zo uren blijven doorpraten over hoe ik mijn reis heb ervaren in Ghana. Eén ding weet ik zeker: dit zal me altijd bijblijven... En later zal het besef nog groeien wat voor een mooie kans ik hier gekregen heb, het is niet iedereen gegeven, neen, bijlange niet iedereen... Wat een filmpje van één minuut kan teweeg brengen!

Kobe Chielens

Info en foto's: Ria De Wilde, leerkracht / graadcoördinator Sint-Janscollege Poperinge

Enkele voorbeelden:

  • Jullie organiseren of bezoeken een rommelmarkt, een tentoonstelling, ...
  • Jullie voeren een protestactie voor meer fietspaden in uw gemeente
  • Jullie bedrijf hield een opendeurdag
  • Jullie vereniging organiseert een groot evenement
  • Je grootmoeder wordt 100 jaar
  • Je huwt
  • Je ouders vieren hun huwelijksjubileum
  • Jullie krijgen een kindje of een tweeling
  • ...

Foto's en een korte begeleidende tekst kun je steeds doorsturen naar info@westhoek.be

Technische vereisten:

  • foto's: apart doorsturen in gif- of jpg-formaat (max. 400 pixels breed)
  • tekst : in je mailbericht of een Word-document

Foto's en teksten die niet voldoen aan deze voorwaarden zullen systematisch geweigerd worden.