Je was erbij > Overzicht

Campagne SOS Birma georganiseerd vanuit Koekelare - 14/10/2006

*Laat de wereld Birma niet vergeten*

Op zaterdag 14 oktober startte in het cultureel centrum de brouwerij in Koekelare een fototentoonstelling over Birma. Deze was prestigieus, want werd al vertoond in Rome, Bologne, Milaan en in de Europese commissie in Brussel. Dit alles is een initiatief van de nieuwbakken vereniging SOS Birma bestaande uit Paul Cobbaert, Marc Cobbaert, Mark Verfaillie en Khun Pornthip. SOS Birma wou via haar organisatie steun inzamelen voor twee vluchtelingenkampen en een weeshuis in Birma.

*Birma, een vergeten land, een vergeten volk, een vergeten oorlog, maar niet door jullie. Vertel? *

Paul Cobbaert: ”Birma is een staat in Zuidoost-Azië, bestuurd door een militaire raad, de State Peace and Development Council (SPDC). Ondanks een gelijkaardige oppervlakte als Frankrijk en bijna 50 miljoen inwoners lijkt Birma een dwerg tussen de Aziatische reuzen China en India. Birma is een land met een enorme verscheidenheid aan etnische volkeren: Birmanen (65%), Shan, Karen, Arakan, Mon, Chin, Kachin en Karenni. Van oudsher worden de etnische minderheden onderdrukt door de Birmaanse meerderheid. In 1948 werd Birma onafhankelijk van Groot-Brittannië. Veertien jaar later pleegde de beruchte generaal Ne Win een staatsgreep, waarop Birma in een diep sociaal-economisch-politiek moeras terechtkwam. In 1987 kenden de Verenigde Naties Birma het statuut toe van ‘Minst Ontwikkeld Land’. De etnische minderheden worden op mensonwaardige wijze onderdrukt en verstoten. Miljoenen mensen zijn in eigen land op de vlucht voor de militaire overheersers. De drugstrafiek aan de Gouden Driehoek, het grenspunt tussen Birma, Thailand en Laos, is de zwaarste ter wereld. De opiumteelt en -handel vormen een enorm sociaal probleem. De internationale gemeenschap weigert echter voorlopig op te treden…”

*Jullie gaan ook de vluchtelingen ondersteunen. Hoe zit dat juist in elkaar?*

Paul Cobbaert: ”In Birma heerst al 50 jaar een gruwelijke burgeroorlog tussen de heersende Birmaanse militaire overheid en de etnische minderheden. De militairen voeren sinds 1962 een politiek van ‘birmanisatie’ om de controle over de etnische minderheden te versterken en hun identiteit af te zwakken. In de praktijk betekent dit een permanent beleid van etnische en culturele assimilatie. De etnische minderheden worden achtergesteld op vlak van taal, cultuur, onderwijs en ontwikkeling. In de jaren ’60 voerde de tatmadaw (= het Birmese leger) de ‘Four Cuts’-strategie in. Dit had tot doel de etnische verzetsgroepen
te verwijderen van hun dorpen en hen op die manier de toegang af te snijden tot voedsel, informatie, financiële hulp en nieuwe manschappen. Bewoners van onrustige gebieden krijgen de keuze: ofwel in een tijdsspanne van 24 uur verhuizen naar voor de militairen strategisch beter gelegen gebieden, ofwel omkomen in afgebrande dorpen. Miljoenen Shan, Karen en Karenni zijn slachtoffer van dergelijke praktijken.

Etnische zuivering (mag ik spreken van genocide?) in haar zuiverste vorm. In 1996 werd door Mevr. Sally Steen Projects to support Refugees from Burma opgericht. De organisatie verzamelt fondsen voor de meer dan 150000 Karen en Karenni, die leven in vluchtelingenkampen in Mae Sot in Thailand, vlakbij de grens met Birma. De fondsen worden ingezet om onderwijs in te richten voor de kinderen in de kampen, om mensen op te leiden in de landbouw- en de weverijsector en om de vluchtelingen medisch bij te staan. Speciale steun gaat naar slachtoffers van landmijnen, naar wezen en naar vrouwen. Dit project gelooft in het luisteren naar de mening van de vluchteling en wil hen mogelijkheden aanreiken om zelf een leven op te bouwen met een hernieuwd zelfrespect en voorbereid op een eventuele terugkeer naar Birma. Sinds maart 2005 heeft het leger haar offensief tegen de Karen in Birma sterk opgevoerd. Die versterkte druk is zowel op fysiek als mentaal vlak niet langer draaglijk voor de lokale bevolking. Zij hebben meer dan ooit onze steun nodig…”

*Waarom die enorme interesse voor Birma?*

Marc Verfaillie: ”Eerst en vooral omdat het in de Westerse media praktisch niet aan bod komt. Zoals je ondertussen hebt gehoord, wordt er al een halve eeuw een loopje genomen met de mensenrechten.”

Paul Cobbaert: ”Vrijheid van mening, vrijheid van politieke vereniging, vrijheid van godsdienst zijn essentiële vrijheden die je in dit land niet openlijk kan beleven.”

Marc Verfaillie: ”Via een Thaise kennis zijn we betrokken geraakt met dit land en de problematiek van de onderdrukking van de etnische minderheden. “

Paul Cobbaert: ”We moeten in de eerste plaats streven naar een wereld waar de fundamentele mensenrechten worden gerespecteerd. Als wij in het westen niet mee bezighouden, zal niemand het doen. De politieke filosofie van elk Aziatisch land is immers niet te vergelijken met die van een ander Westers land. Deze politieke filosofie houdt in dat men zich enkel inlaat met de interne politiek van het eigen land en zich niet wil moeien met de interne politiek van een ander land.”

Marc Verfaillie: ”Een andere reden waarom we ons met Birma bemoeien, is omdat er heden ten dage een humanitaire crisis aan de hang is die minstens vergelijkbaar is met vele crisiszones in Afrika. De gelukkigen kunnen een plaatsje veroveren in één van de vele vluchtelingkampen over de grens in Thailand. Ze zitten daar immers veilig.”

Paul Cobbaert: ”De mensen gaan daar tenminste geen kogel krijgen. Er wordt niet op hen gejaagd door militaire overheersers. Het ene vluchtelingkamp heeft ook meer faciliteiten dan de andere. Sommige vluchtelingen zitten daar al meer dan 50 jaar. De instroom van vluchtelingen is veel te groot aan het worden. De situatie aan de grens is onhoudbaar, zowel voor Thailand als voor Bangladesh. Deze vluchtelingen zouden eigenlijk moeten aanvaard worden volgens de
conventie van Genève. Thailand heeft dit echter nooit ondertekend, waardoor de vluchtelingen er eigenlijk geen rechten hebben.”

Marc Verfaillie: ”Ze zitten er eigenlijk in een gevangenis. Dat vluchtelingenkamp dat wij er ondersteunen is omgeven met prikkeldraad. Niemand komt daar in en niemand komt daar buiten. Eigenlijk is dat verschrikkelijk. We willen de mensen er met de basisvoorzieningen helpen.”

De kinderen in het weeshuis in Taunggyi, Birma zullen ook van jullie steun kunnen genieten.

Marc Verfaillie: ”In november 2005, tijdens ons verblijf in Taunggyi, de hoofdstad van de Shanstaat in Birma, bezochten we dit weeshuis, waar ongeveer 150 kinderen hun opvoeding genieten. Met veel trots werden wij er rondgeleid door de kinderen: van de slaapzaal van de jongens naar de slaapzaal van de meisjes tot het voetbalpleintje waar ze ons hun kunstjes toonden. De ouders van de meeste kinderen waren slachtoffers van de zware burgeroorlog, die ook in de Shanstaat honderdduizenden slachtoffers naliet. Drie diepgelovige christelijke zussen stichtten dit tehuis 20 jaar geleden. De zussen waren zelf wees en kunnen zich goed inleven in de situatie van de weeskinderen. Vandaag is de oudste zus 79 en de jongste 71 jaar, maar ze houden hun taak vol met een enorme
toewijding en liefde voor ‘hun’ kinderen. De vitaliteit en de gedrevenheid van de zussen heeft ons enorm getroffen. De kinderen worden niet alleen opgevangen, maar krijgen ook basisonderwijs. De zussen worden in hun dagelijkse taken bijgestaan door de oudste kinderen en door de volwassenen die daar 20 jaar geleden hun opvoeding genoten. Het weeshuis stelt zich politiek onafhankelijk op en wil zo weinig mogelijk contact met de lokale machtshebbers. De zussen kennen een enorme vrees voor de corrupte en discriminerende militairen. Het christendom wordt er niet aanvaard door de zelfverklaarde boeddhistische overheid.

Discriminatie staat nochtans niet ingeschreven in de boeddhistische geschriften. Het weeshuis overleeft door middel van financiële en materiële giften van buitenlandse donoren. De vernieuwde keuken werd volledig gesponsord door een Italiaanse zakenman. Van overheidssubsidies geniet men niet in Birma. Wij hopen dat u ook hen wil steunen. Het is indrukwekkend hoe de drie oude vrouwen elke dag opnieuw hun liefde uitstralen naar de kinderen, voor wie anders in Birma geen toekomst zou zijn. Wij kunnen hen enkel bewonderen…”

En er is ook nog een derde project: het vluchtelingenkamp Doi Tai Laeng, Birma. Leg uit?

Marc Cobbaert:”Het derde project waarvoor we ons graag willen inzetten, is een vluchtelingenkamp in Oost-Birma, aan de Thaise grens. Meer dan 2000 mensen, waaronder een 200-tal wezen, verblijven hier in Doi Tai Laeng. De meeste mensen zijn Shan, de grootste etnische minderheid in Birma. Maar ook vele andere minderheden vinden hier onderdak. In 2000 werd het kamp opgericht voor mensen op de vlucht voor wandaden van het militaire regime in Birma. Vandaag neemt het kamp de proporties aan van een echt dorp: er is een school, een veldhospitaal, een klooster en een boerderij waar de kinderen kippen, eenden en varkens kweken. De hutten zijn er gemaakt van bamboe. De dreiging van het leger is de laatste maanden echter opnieuw sterk toegenomen. Veel dorpen in
Oost-Birma worden ontruimd en de mannen worden meegenomen als dwangarbeiders. Vrouwen worden, samen met de kinderen, achtergelaten in de afgebrande dorpen, en weten niet waarheen gevlucht. Dit vluchtelingenkamp in Doi Tai Laeng staat onder toezicht van het rebellenleger van de Shan (het SSA), dat het vijandige overheidsleger op een afstand probeert te houden. Het SSA is één van de laatste opstandige groepen die hierin slaagt. Ook zij hebben onze steun nodig…”

Voor bijdragen en meer info: 733-0369173-21 met vermelding campagne SOS Birma, meer info op info@sosbirma.be of bij Paul Cobbaert 0485-71 01 36.

Toespraak door schepen Kelly Tanghe.

Nadien was er nog een hapje en een drankje voor de genodigden.

Dank aan Andy Vermaut voor de info en foto's.

Ook jouw informatie is hier welkom, zolang het maar betrekking heeft op (een aspect van) de Westhoek.

Enkele voorbeelden:

  • Jullie organiseren of bezoeken een rommelmarkt, een tentoonstelling, ...
  • Jullie voeren een protestactie voor meer fietspaden in uw gemeente
  • Jullie bedrijf hield een opendeurdag
  • Jullie vereniging organiseert een groot evenement
  • Je grootmoeder wordt 100 jaar
  • Je huwt
  • Je ouders vieren hun huwelijksjubileum
  • Julle krijgen een kindje of een tweeling
  • ...

Foto's en een korte begeleidende tekst kun je steeds doorsturen naar info@westhoek.be

Technische vereisten:

  • foto's: apart doorsturen in gif- of jpg-formaat (max. 400 pixels breed)
  • naam van de fotograaf of auteursrechthebbende van het beeldmateriaal
  • tekst : in je mailbericht of een Word-document

Foto's en teksten die niet voldoen aan deze voorwaarden zullen systematisch geweigerd worden.